Aslıhan Sahaf

Zor olan cephe değil, vitrinin içiydi.

Vitrini çizmek, rafı çizmektir

Sahafın cephesi aslında sade: bir kapı, bir tente, bir de büyük vitrin. İşi zorlaştıran vitrinin içiydi. Rafta o gün elli altı kitap vardı ve hepsini çizmek gerekmiyordu — ama sırtların yükseklik ritmini yakalamak gerekiyordu. Kitap sırtları eşit yükseklikte durursa vitrin bir kütüphane gibi görünüyor; gerçek bir sahafta ise o hat sürekli inip çıkıyor. O ritmi tutturmak iki günümüzü aldı. Suluboyayı yalnızca kitap sırtlarında ve tentede kullandık. Cephe kâğıdın kendi tonunda kaldı, böylece bakan gözün ilk gittiği yer vitrin oldu.